Toen Jenthe twee jaar oud was, kreeg ze de diagnose thalamusschade. De thalamus zit in beide hersenhelften en zit bovenaan de hersenstam.
De thalamus is als een soort ‘verkeerstoren’ van de hersenen. Alles wat je waarneemt, geluiden, beelden, gevoelens, komt eerst langs dit gebied. De thalamus bepaalt welke informatie belangrijk is, waar het naartoe moet in de hersenen, en wat er even genegeerd kan worden. Ook speelt het een rol in de motoriek, slaap, emoties en concentratie. Het is dus geen klein radertje in het systeem, maar een centraal knooppunt dat met bijna alles verbonden is.
Bij Jenthe werkt deze ‘verkeerstoren’ niet goed. Door schade aan de thalamus worden prikkels niet goed gefilterd of gestuurd. En dat merken we aan alles.
Jenthe heeft problemen met spraak. Niet omdat het deel van de hersenen dat over de spraak gaat is aangetast, maar omdat de aansturing naar de mondspieren niet goed werkt. Ze heeft dyspraxie. Ze heeft problemen met haar motoriek, wederom mede door de verstoorde aansturing van de spieren. Ze is vertraagd in denken en in handelen. Ze heeft erg veel moeite met prikkelverwerking, waardoor zeer regelmatig overprikkeld. Ze heeft een licht verstandelijke beperking, waarbij jaar IQ schommelt op verschillende gebieden dus geen eenduidig beeld geeft. Kortom, flink wat uitdagingen in haar leven.
Thalamus / Gevolgen per hersengebied | Hersenletsel-uitleg.nl
Voordat we deze diagnose kregen hadden we al behoorlijk wat artsen gezien en onderzoeken gedaan. Want de klachten die voortkomen uit deze vorm van schade, begonnen al vanaf haar geboorte. Geen ontlasting de eerste dagen, amper slapen, overstrekken, juist te slappe spieren, slecht drinken, veel huilen, niet kunnen zitten. Het klopte allemaal niet met elkaar.
Dus toen de diagnose kwam, was er ook een soort van opluchting, omdat de klachten werden verklaard. Er was dus echt iets aan de hand. Niet wetende wat de jaren erna allemaal zouden brengen. Het was een reis met veel vallen en weer opstaan. Geen van de artsen bleek te weten hoe de schade was ontstaan en ook was er geen arts die ons antwoorden kon geven op onze vragen. Want zij wisten het ook niet. Er was weinig tot niets bekend over thalamusschade bij kinderen. Dus we moesten het zelf maar ontdekken.
En dat zijn we dus aan het doen. Nog steeds met vallen en opstaan, al vallen we wel iets minder snel en staan we ook sneller weer op.
Hoe dit gaat schrijf ik in mijn blogs. Dus ben je nieuwsgierig, bekijk ook mijn andere blogs ;)
Liefs Marijke
Reactie plaatsen
Reacties