Al sinds Jenthe naar school mag is het een behoorlijke uitdaging geweest. Puur omdat school voor Jenthe vaak te veel was. De drukte van klasgenoten, de hoeveelheid schoolwerk, de geluiden, de snelheid, het niet kunnen filteren, het had altijd een behoorlijke impact op Jenthe. En daardoor ook op mij. Want regelmatig zat ze thuis van school, omdat ze overprikkeld was of hierdoor niet naar school kon. Ook had ze vaak een uitwerking als ze thuis kwam uit school. Ze kon uren huilen, overstuur zijn, buiten zinnen zijn, om maar te ontladen van de opgebouwde prikkels. Het was intens.
Toen ze eenmaal in het laatste jaar van het basisonderwijs zat, had ze aardig haar draai gevonden. Ze ging geen volle week naar school, maar de juffen bleven de laatste jaren hetzelfde en ook de klasgenootjes en schooltaken waren haar bekend. Met veel rustmomenten en regelmatig een week thuiszitten, was het voor Jenthe te doen op school.
En toen kwam het voortgezet onderwijs om de hoek kijken. Alles zou weer veranderen.
Nieuwe chauffeur met busje, nieuwe kinderen in de bus, nieuwe klasgenoten, leerkrachten, therapeuten, school, lessen kortom, alles werd anders. Maar ook meer praktijkleren wat wel erg leuk was en hopelijk vriendinnen maken. We zouden beginnen met drie dagen en dan elke dag een vrije dag ertussen om bij te tanken.
Drie dagen werden al snel drie halve dagen, want de hoeveelheid prikkels waren toch wel erg intens. Ze kon de snelheid niet aan, de wisselende lessen waren vermoeiend, alle uitdagingen waren te veel. Het voelde als een martelgang als ze naar school moest en dat moest het niet zijn. Wekenlang zat ze af en aan thuis. Dus na het zoveelste gesprek op school (met leerkrachten en therapeuten die echt goed meedachten, maar ook de oplossing niet hadden), hebben we besloten om Jenthe van school te halen. Dit heb ik hier even kort geschreven, maar daar ging uiteraard een stuk meer aan vooraf ;)
Dus toen zat Jenthe thuis en gingen we op zoek naar een andere invulling. Ik ging langs bij verschillende dagbestedingsplekken en ik had contact met verschillende organisatie over een passende plek voor Jenthe. Het ging moeizamer dan ik had gehoopt, maar uiteindelijk kwamen we uit bij een kleinschalige lunchroom. Dit was heel prikkelarm voor Jenthe dus fijn om te starten. Na een half jaar merkte we toch ook dat het niet helemaal de plek voor Jenthe was. Dus op zoek naar een andere plek. Toen kwamen we uit bij een boerderij met paarden. Kleinschalig, kinderen van haar leeftijd en lekker buiten. Nog steeds zit ze op die plek en deze plek lijkt te bevallen. Het is ook nog eens dichterbij dus dat is een voordeel met halen en brengen. Ze gaat nu drie uur per week vast en we zijn net begonnen met een ochtend extra. Hier moeten we nog naar kijken, want drie uur erbij blijkt toch wel veel...wordt vervolgd!
Liefs Marijke
Reactie plaatsen
Reacties