En die verwachtingen horen toch een beetje bij het zwanger zijn. Je bent al bezig met de toekomst zodra het kindje in je buik groeit. Misschien zelfs al daarvoor. Je hebt de verwachting dat ze gaan kruipen, lopen, praten, naar school gaan, vrienden krijgen, leren fietsen, zwemmen enzovoort. En als je al een kind hebt, is de verwachting misschien nog wel groter, want je hebt al een kind die dat ook allemaal doet. Dus die ervaring heb je al.

Maar er kan helaas ook zoveel misgaan tijdens de zwangerschap, geboorte of erna. Daar staan ouders vaak niet bij stil. Logisch! Daar wil je ook niet vanuit gaan. En toch gebeurd het vaker dan we denken. Zoveel ouders die geconfronteerd worden met een zorgintensief kind. Het hele beeld dat je had over het hebben van een kind valt daarmee in duigen. Maar niet alleen dat beeld veranderd, ook het gezin veranderd, je sociale leven, werk, uitjes. Kortom je hele toekomstbeeld veranderd. En dat voelt als rouw.

Alsof je iets verloren hebt of afscheid moet nemen van een ander leven. En deze rouw komt dan ook nog eens regelmatig voorbij. Op al die momenten dat een leeftijdsgenootje iets wel kan, wat jou kind nog niet kan. Op het moment dat een ander kind voor het eerst gaat lopen, terwijl jouw kind misschien nooit zal gaan lopen. Op het moment dat je ouders met kun kinderen ziet fietsen en beseft dat dit voor jou helemaal niet vanzelfsprekend is. Het zit hem in de kleine en de grote momenten, de confrontaties met leeftijdsgenoten van je kind of die met het leven van hun ouders. Het laat je zien hoe het ook had kunnen zijn. Dat doet pijn. En dat mag er zijn.