Hoe leg je iemand uit wat overprikkeling inhoudt. En dan niet de overprikkeling die ieder mens wel kent. Je gaat over je grenzen en daarna heb je tijd nodig om te resetten. Je slaapt wat langer, neemt een lange douche of zegt een afspraak af en dan trek je langzaam wel weer bij. Maar overprikkeling bij Jenthe is iets compleet anders. Ten eerste raakt ze al overprikkeld van kleine dingen. Te warm buiten, de buurman is aan het zagen, auto rijden, ergens op visite, lunchen of uit eten ga zo maar door....
Op de site van de hersenstichting staat het volgende over overprikkeling:
Een prikkel is een stukje informatie dat binnenkomt via onze zintuigen. Zo kunnen we prikkels zien, horen, voelen, ruiken, en proeven. Dit noemen we externe prikkels. Ook pijn, gedachten, gevoelens en emoties zijn prikkels; zogenaamde interne prikkels. Normaal gesproken verwerken je hersenen deze prikkels zonder dat je het in de gaten hebt. Ze selecteren de informatie die belangrijk is en filteren de prikkels die niet, of minder belangrijk zijn. Bij overprikkeling worden prikkels niet goed verwerkt. Je kunt dan veel meer prikkels ervaren dan normaal of het kost meer moeite om prikkels te verwerken.
Anno 2026 zijn de dagelijkse prikkels voor normale hersenen al bijna niet meer te verwerken. Dat is wel te zien aan het aantal burnouts en de jeugd die dagelijks overprikkeld is.
Voor mensen met hersenschade is overprikkeling dus next level! Die krijgen daar bovenop nog te maken met het moeizame verwerken van de informatie door de schade. De informatie komt anders binnen en wordt anders verwerkt. Het kost bakken met energie.
Bij Jenthe kan ik zien dat alle prikkels tegelijk binnenkomen. Ze kan zich hier niet voor afsluiten. Nu is de thalamus ook het onderdeel van de hersenen waar alle informatie vanuit zintuigelijke prikkels binnenkomt. Als dat al niet goed werkt, wordt afsluiten voor bepaalde prikkels wel erg moeilijk gemaakt. Dus zie ik jenthe bij elk geluidje reageren, elke verandering valt haar op, als mensen met elkaar praten is het één grote chaos in haar hoofd. Ze zegt vaak dat we een andere taal spreken als we met elkaar praten waar zij bij is. Ze kan het niet meer volgen. Met als gevolg dat ze hiervoor probeert te vluchten, maar overal zijn prikkels. Waar moet je heen? Zelfs met koptelefoon op zijn de prikkels nog aanwezig, je neemt de geluidsprikkel wel weg, maar ze ziet en voelt alles nog.
En dan is ze dus overprikkeld. En nu? Want al die prikkels moeten nog wel verwerkt worden. Dit maakt dat haar hoofd overuren maakt, haar lichaam staat op spanning en extra informatie stapelt dan alleen nog maar op. Dus rust, stilte, zoveel mogelijk alleen zijn, dingen doen die geen moeite kosten en geen prikkels toevoegen. Het is een dagelijks terugkerend iets.
Ik kan mij enigszins inleven in Jenthe, aangezien ik haar dagelijks meemaak. Maar wat een dagelijkse worsteling is het. Wat een aanpassingen en verdriet gaat ermee gepaard. En vooral wat ontzettend knap dat zij er elke dag weer wat van probeert te maken.
Liefs Marijke
Reactie plaatsen
Reacties