Nu Jenthe dertien jaar is, zijn de verschillen met leeftijdgenootjes een stuk groter dan vroeger. Dus de confrontaties zijn hierdoor meer aanwezig. En eerlijk is eerlijk, het valt me echt niet altijd mee. Het besef dat onze toekomst zo anders is dan verwacht of wat we zien bij anderen, dat blijft moeilijk. Soms kan ik het er helemaal laten zijn en 'is het wat het is', andere momenten ben ik verdrietig en boos.
Ik vind het meedoen in het sociale leven ook best een uitdaging. De gesprekken met anderen waarvan ik hoor wat ze allemaal doen, terwijl ik mij besef dat dat niet haalbaar is voor ons. De kinderen die jonger zijn dan Jenthe, maar haar voorbij groeien in ontwikkeling. Het zien dat anderen op straat spelen met vriendinnen, terwijl Jenthe regelmatig verdrietig is omdat ze zo eenzaam is. Op een laag tempo leven, terwijl de rest voorbij dendert. Superfocus met communiceren, terwijl anderen met gemak hele gesprekken met kun kinderen voeren. Het zit hem in de kleine en grote dingen en elke dag weer. Niet dat ik er elke dag bij stilsta, maar met momenten raakt iets mij meer dan anders.
Het zal blijven. Dat is een feit. Want de intensieve zorg is levenslang.
Hoe ik hiermee omga? Eigenlijk vooral met zelfcompassie. De situatie wordt niet anders, maar mijn reactie erop wel. Ik laat het meer toe. Het is niet altijd makkelijk en dat mag ik ook voelen van mijzelf. Ook durf ik eerder 'nee' te zeggen als iets niet gaat lukken voor ons. Ik leef meer zoals het voor ons past in plaats van hoe het volgens anderen hoort. Stukje bij beetje durf ik meer te delen over dit thema in ons leven.
Liefs Marijke
Reactie plaatsen
Reacties