Als je een kind krijgt, heb je van tevoren verwachtingen over de toekomst van je kind. Bij een zorgintensief kind gaat de toekomst er anders uitzien. Je kind ontwikkelt zich niet zoals andere kinderen. Als ouder krijg je daardoor te maken met levend verlies: je verliest niet je kind, maar wel je verwachtingen. Dit staat geschreven op www.nji.nl zie het artikel hieronder:
En die verwachtingen horen toch een beetje bij het zwanger zijn. Je bent al bezig met de toekomst zodra het kindje in je buik groeit. Misschien zelfs al daarvoor. Je hebt de verwachting dat ze gaan kruipen, lopen, praten, naar school gaan, vrienden krijgen, leren fietsen, zwemmen enzovoort. En als je al een kind hebt, is de verwachting misschien nog wel groter, want je hebt al een kind die dat ook allemaal doet. Dus die ervaring heb je al.
Maar er kan helaas ook zoveel misgaan tijdens de zwangerschap, geboorte of erna. Daar staan ouders vaak niet bij stil. Logisch! Daar wil je ook niet vanuit gaan. En toch gebeurd het vaker dan we denken. Zoveel ouders die geconfronteerd worden met een zorgintensief kind. Het hele beeld dat je had over het hebben van een kind valt daarmee in duigen. Maar niet alleen dat beeld veranderd, ook het gezin veranderd, je sociale leven, werk, uitjes. Kortom je hele toekomstbeeld veranderd. En dat voelt als rouw.
Alsof je iets verloren hebt of afscheid moet nemen van een ander leven. En deze rouw komt dan ook nog eens regelmatig voorbij. Op al die momenten dat een leeftijdsgenootje iets wel kan, wat jou kind nog niet kan. Op het moment dat een ander kind voor het eerst gaat lopen, terwijl jouw kind misschien nooit zal gaan lopen. Op het moment dat je ouders met kun kinderen ziet fietsen en beseft dat dit voor jou helemaal niet vanzelfsprekend is. Het zit hem in de kleine en de grote momenten, de confrontaties met leeftijdsgenoten van je kind of die met het leven van hun ouders. Het laat je zien hoe het ook had kunnen zijn. Dat doet pijn. En dat mag er zijn.
Nu Jenthe dertien jaar is, zijn de verschillen met leeftijdgenootjes een stuk groter dan vroeger. Dus ook de confrontaties zijn hiermee vaker aanwezig en gaan dieper. En eerlijk is eerlijk, het valt me echt niet altijd mee. Ook vind ik het delen over wat ik dan zo moeilijk vind erg lastig, want iedereen weet ondertussen wel wat ik moeilijk vind. Het voelt dan toch als klagen. Het besef dat onze toekomst zo anders is dan verwacht of wat we zien bij anderen, dat blijft moeilijk. Soms kan ik het er helemaal laten zijn en 'is het wat het is', andere momenten ben ik verdrietig en boos.
Ik vind het meedoen in het sociale leven ook best een uitdaging. De gesprekken met anderen waarvan ik hoor wat ze allemaal doen, terwijl ik mij besef dat dat niet haalbaar is voor ons. De kinderen die jonger zijn dan Jenthe, maar haar voorbij groeien in ontwikkeling. Het zien dat anderen op straat spelen met vriendinnen, terwijl Jenthe regelmatig verdrietig is omdat ze zo eenzaam is. Op een laag tempo leven, terwijl de wereld voorbij dendert. Superfocus met communiceren, terwijl anderen met gemak hele gesprekken met kun kinderen voeren.
Het zal blijven. Dat is een feit. Want de intensieve zorg is levenslang. Het is fijn als daar ook aandacht aan wordt besteed. Dat het er mag zijn en daar meer begrip voor komt.
Via deze blog wil ik meer aandacht schenken aan het thema 'levend verlies'. Velen ouders met mij vinden het lastig om dit onderwerp bespreekbaar te maken. Toch is het een onderwerp dat regelmatig terugkomt in het leven van ouders met een zorgintensief kind. Ik zal in mijn blogs dan ook regelmatig schrijven over dit onderwerp.
Liefs Marijke
Reactie plaatsen
Reacties