Jenthe is bijna veertien jaar en zit volop in haar puberteit. De combinatie van een puber met hormonen en het ergens nog zijn van een meisje van zes jaar, is vreemd. Het voelt niet alsof ze al op die leeftijd zit, al klopt het met haar uiterlijke kenmerken zeker wel. Ze ziet er ondertussen al uit als een jonge dame met alle rondingen op de juiste plekken. Dat staat kaasrecht tegenover het kleine meisje die ze van binnen nog is.
Ik moet zeggen, ze gaat wonderlijk goed om met haar menstruaties. Ze maakt er weinig van, mede denk omdat ze het van mij en haar zus ook ziet. Maar begrijpen wat er gebeurd in haar lichaam, dat doet ze niet echt.
Een week voordat het zover is, merken we aan haar gedrag dat het eraan zit te komen. Nu is het bekend bij vele vrouwen dat je uit de buurt moet blijven in de week voor de menstruatie, want je bent jezelf niet. Nou, dat is bij Jenthe dus niet anders. Alleen kan Jenthe niet goed haar emoties onder controle houden en begrijpt ze niet waarom ze voelt wat ze voelt, wat dus betekent dat we een losgeslagen puber in huis hebben die week. Emoties vliegen alle kanten op, het woord chagrijnig dekt de lading bij verre niet, je moet letten op wat je zegt, want het komt opeens totaal anders binnen bij Jenthe. Kortom, het vraagt heel wat extra energie om die week door te komen. Van haar én van mij.
Nu is er nog geen pijl op te trekken wanneer bij haar de menstruatie komt, want ze heeft nog geen regelmaat hierin. Maar de graadmeter is dus wel haar humeur, die geeft precies aan wanneer de hormonen haar overnemen ;)
Het onderwerp anticonceptie komt ook wel eens voorbij in mijn hoofd. Hoe gaan we dat doen, wanneer en welke? Best een lastig onderwerp. Voor nu laat ik dit nog even los en laten we de natuur zijn werk doen. Mocht ze eenmaal op zichzelf gaan wonen, gaan we hier maar eens naar kijken.
Liefs Marijke
Reactie plaatsen
Reacties