Het sociale leven....
Iets wat er met grote regelmaat bij inschiet. Ik merk aan mijzelf dat de behoefte ook steeds minder wordt om af te spreken of naar feestjes en verjaardagen te gaan. Het trekt me eerder leeg dan dat ik er van oplaad. Niet iedereen snapt dat. Want je hoort toch bij dat feestje te zijn? Je moet toch ook aan jezelf denken? Je moet wel plezier maken!
Er wordt vaak vergeten dat ik op dit moment in mijn leven geen plezier haal uit al die verplichtingen en drukte om me heen. Ik laad op van me-time, een wandeling of met een kop thee in de zon zitten. Ik vind de verantwoordelijkheden en zorg rondom Jenthe al genoeg van mijn tijd en energie kosten. Als ik dan een momentje voor mijzelf heb, dan neem ik die met beide handen aan. Daar past dan even geen ander bij, want dan ben ik nog bezig met de ander en niet met mijzelf. Ook vaar ik het beste op rust en regelmaat, dat heb ik nu juist zo nodig.
Jenthe gaat in totaal 9 uur per week ergens heen. In die uurtjes plan ik vaak de dingen die ik niet kan doen met Jenthe om mij heen of als Jenthe thuiskomt van een ochtend weg zijn. De boodschappen, bepaalde afspraken of regeldingen. Daarbij moet de hond ook uitgelaten, waardoor er nog minder tijd overblijft om iets voor mijzelf te doen. Mocht ik die tijd wel hebben, dan probeer ik die te vullen met iets wat ontspanning geeft. Mediteren, pilates doen, met een kop thee in de ruimte staren, lezen, tekenen, schilderen, schrijven. En vaak genoeg zit ik niet echt ontspannen, omdat ik ook bezig ben met de tijd. De korte tijd dat Jenthe weg is, zorgt ervoor dat ik binnen die tijd echt wel moet plannen wat en hoe lang ik iets doe.
Afpreken met een vriendin is hierdoor niet makkelijk. Vaak plan ik dat in het weekend. Samen wandelen of lunchen, of beide. Wel heb ik elke dag contact met mijn beste vriendin. We spreken altijd bij elkaar in wat we meemaken, gaan doen of hoe we ons voelen. Heel handig, want de ander kan luisteren wanneer het uitkomt en reageren wanneer die kan en wil. Het voelt toch alsof we elke dag een gesprek hebben.
Als ik wordt uitgenodigd op een verjaardag of feestje, probeer ik goed te luisteren naar wat mijn intuïtie mij verteld. Niet altijd makkelijk met een hoofd dat er ook wat van vindt, maar ik merk toch wel vaak dat mijn zenuwstelsel zo op standje "aan" staat, dat ik aan alles voel dat het een nee is en ik liever kies voor regelmaat in mijn slaapritme en rust in mijn systeem. Niet altijd leuk, want ik voel ook het gemis van samenzijn, lachen en de ontspanning. Maar het spontane van vroeger voelt niet meer hetzelfde. Ik blijf dit gewoon een lastige bijkomstigheid vinden van het hebben van een zorgintensief kind.
Liefs Marijke
Reactie plaatsen
Reacties