Ik denk dat velen ouders het met mij eens zijn, dat het hebben van kinderen ervoor zorgt dat je geleefd wordt. School, vriendjes en vriendinnetjes, sporten, ritme en regelmaat, het humeur en de energie van de kinderen. Je verdwijnt zelf naar plek nummer twee, of je nu wilt of niet. Als ouder van een zorgintensief kind merk ik dat het geleefd worden nog een stapje verder gaat. Het is next level aanpassen, ritme volgen, meebewegen, observeren, regelen, aandacht en zorg geven en ga maar door.
Ik vind het zelf vrij irritant als mensen dan zeggen dat ik meer aan mijzelf moet denken. Het is namelijk niet perse een keuze dat ik mij volledig richt op mijn kind. Het is eerder een noodzaak. Want als ik het niet doe, wie doet het dan? Precies, niemand. En als er wel iemand is die het kan overnemen gaat dat meestal via het PGB of op afspraak. Spontaan iets ondernemen omdat ik daar behoefte aan heb? Vergeet het maar. Een weekendje weg met mijn partner....veel geregel en hopen dat onze oppas zin en tijd heeft.
Vaak kan ik mij erbij neerleggen dat het nu eenmaal zo is. Ik heb mijn leven erop aangepast en mijn sociale leven is nu eenmaal veranderd sinds Jenthe er is. Het genieten zit nu meer in andere dingen dan waar ik vroeger van genoot. Het hoofd niet meer zo groot en spectaculair. Kunnen we niet weg, dan maken we er thuis iets van. Lukt iets niet, dan doen we het anders.
En vaak kan ik mij er helemaal niet bij neerleggen. Dan wil ik meer dan kan en ben ik aan het vechten met wat er is. Dan baal ik dat ik zo geleefd wordt. Dan mis ik mijn eigen leven en mijn me-time.
Het wisselt elkaar af. En dat is prima. Hoe harder ik vecht, hoe moeilijker ik het mijzelf maak. En de situatie veranderd er ook nog eens niet door, dus meebewegen met wat er is werkt beter ;)
Liefs Marijke
Reactie plaatsen
Reacties