Wat ik vaak hoor van Jenthe is dat ze zich erg eenzaam voelt. Ze heeft geen vriendinnen, want buiten dat ze die moeilijk kan onderhouden door overprikkeling en vermoeidheid, zijn er ook niet veel om vriendinnen mee te maken. Op school kwam ze te weinig, waardoor alle kinderen al groepjes met elkaar hadden en Jenthe alleen was. En nu zit ze niet meer op school, dus wordt vriendinnen maken nog moeilijker. Daarbij zijn andere kinderen bijna altijd te snel voor Jenthe. Ze snapt het spel niet of ze rennen al weg terwijl Jenthe de informatie nog aan het verwerken is. Te druk, te veel, te moeilijk, te snel...
Ook is op visite gaan of visite krijgen moeilijk voor Jenthe. De gesprekken volgen lukt amper en ze gaan vaak te snel. En met Jenthe een gesprek aan gaan is ook niet voor iedereen makkelijk te doen. Dus ze voelt zich vaak niet gezien en gehoord. Hierdoor is haar wereldje klein.
Ze heeft thuis vier poppen waar ze altijd mee speelt. Ze hebben allemaal een naam en ze gaan ook overal mee naartoe. Gelukkig niet allemaal tegelijk (al is dat met vakanties wel zo ;). Het geeft haar toch het gevoel dat ze iemand heeft om mee te praten. En dat doet ze dan ook. Ze praat met ze, ze speelt schooltje met ze, ze wandelt met ze, ze verkleed ze...elke dag hetzelfde ritueel met verzorgen.
Gelukkig heeft ze een lieve begeleidster waar ze elke week een paar uurtjes heen gaat. Ook zit ze nu op een dagbesteding met kinderen die ongeveer haar leeftijd hebben. Zo heeft ze toch aansluiting en is het op locatie, zodat ze daarna weer thuis in rust kan bijtanken.
Het onderwerp eenzaamheid komt wel regelmatig terug. Als haar zus een vriendin over de vloer heeft, is Jenthe verdrietig. Want zij wil dat ook. Samen lachen, praten en leuke dingen doen. Ze weet dat het niet altijd haalbaar is voor zichzelf, maar het zien bij een ander triggert het wel. Ze vraagt ook regelmatig of ze ooit vriendinnen gaat krijgen. Ik vind die vraag erg moeilijk. Want natuurlijk kan je vriendinnen maken op de dagbesteding, of straks als je op jezelf gaat wonen binnen een instelling. Alleen de manier van vriendschap zal niet hetzelfde zijn als bij haar zus. Het idee van vriendschap dat ze voor ogen heeft, komt niet overeen met de realiteit. En dat is een gemis.
Ook zie ik het bij andere zorgintensieve kinderen. Het is lastig om aansluiting te vinden. Het is vaak maatwerk en dat werkt niet altijd. Nu is Jenthe heel bewust van zichzelf en anderen, dus voelt ze het gemis en vergelijkt ze eerder met een ander. Niet alle zorgintensieve kinderen zijn hier uiteraard mee bezig. Maar toch kom ik af en toe een artikel tegen in de krant waarbij er een oproep voor vriendschap wordt gedaan, omdat zorgintensieve kinderen eenzaam zijn. Het breekt mijn hart.
We houden hoop dat ze naarmate ze ouder wordt, steeds meer vriendschappen zal sluiten.
Liefs Marijke
Reactie plaatsen
Reacties