En toen opeens was het zover. Mijn partner en ik gingen op vakantie naar Corfu. Met z´n tweeën!! Dat hadden we voor het laatst gedaan voordat we kinderen hadden, en dat is een behoorlijke tijd terug.
We vonden het allemaal best wel spannend vooraf. Ik zat gevangen tussen heel veel zin hebben en ook onzekerheid en angst. Want je laat toch je kinderen achter. Gelukkig kwam mijn moeder bij ons in huis, dus bleef de omgeving gewoon vertrouwd. Jenthe had er toch wel moeite mee. Ik had haar goed uitgelegd waar we heen zouden gaan, wanneer we zouden gaan en dat haar weekschema gewoon door zou gaan. Het idee dat er iets met ons zou kunnen gebeuren speelde regelmatig door onze hoofden. De vrijheid, nieuwsgierigheid en zin wonnen het wel. We gingen voor vijf dagen, dat leek ons om te ervaren hoe het zou zijn een ideale tijd. Ook voor onze meiden thuis was dit te overzien.
Eerlijk is eerlijk, naast dat ik enorm heb genoten van het land, het samenzijn, het weer en de vrijheid, ervaarde ik ook veel spanning in mijn lichaam. Ik leek maar moeilijk te kunnen ontspannen, vooral als er veel drukte om mij heen was. Ik merkte op vakantie nog meer hoeveel ik thuis draag en dat dit met een paar dagen vakantie niet zomaar is opgelost.
Ik miste het zorgen niet. Wat een vrijheid als je gewoon kan gaan en staan waar en wanneer je wilt. En ook een normaal gesprek voeren met elkaar was zo fijn. Geen kinderen tussendoor die iets van ons wilde. Daar kon ik intens van genieten.
Na vijf dagen was het tijd om weer naar huis te gaan. Ook weer goed, zo voelde het. Toen we eenmaal weer thuis waren, werden we ontvangen met dikke knuffels van de meiden. Ze hadden ons gemist en waren blij dat we er weer waren. Wij waren ook weer blij om thuis te zijn, al ik merkte wel weer hoe snel ik weer in de zorgmodus terecht kwam. Het voelde toch wel alsof ik meteen weer "aan" stond. Al weet ik niet zeker of ik wel helemaal "uit" ben geweest.
Liefs Marijke
Reactie plaatsen
Reacties